خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۳۶۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیست غم پروانه را از سوختنبایداز اوعلم عشق آموختن
۲
خواهی ار روشندلی مانند شمعآتشی باید به جان افروختن
۳
ریخت چشمم در دلم خون هر چه بودز آن تلف آمد وز این اندوختن
۴
جامه صبرم که شددر هجر چاکجز ز دست وصل نایددوختن
صفحهٔ ۱ از ۲