خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۳۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خرم آن دم که نشنید بت من در بر منشاد بی او نشوداین دل غم پرور من
۲
زلف دلدار مرا خاصیت پر هماستپادشاهی کنم ار سایه زند بر سر من
۳
ای صبا حال دلم را بر دلدار بگویجز توکس راه ندارد چو بر دلبر من
۴
زآتش عشق تو ز آنروی چنین سوخته امکاورد باد مگر سوی توخاکستر من
صفحهٔ ۱ از ۲