خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۳۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
هر که را بدخو است یار آگه بود از حال مندوزخی در قعر نار آگه بود ازحال من
۲
کس نداند چون بود حال دلم در زلف توصعوه در کام مار آگه بود از حال من
۳
بی می لعل لبت افتاده ام چون چشم توهر که افتد درخمار آگه بود از حال من
۴
نه به غیر من تنی دارد خبر از جور تونه کسی جز کردگار آگه بود از حال من
صفحهٔ ۱ از ۲