خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۳۸۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این صنم کیست که نبود بشری بهتر از اینکس ندیده است ونبیند دگر بهتر از این
۲
گر که غلمان پدری گردد وحوری مادرکه نیارند به عالم بشری بهتر از این
۳
گفتمش از نظری دین ودلم بردی گفتمی کنم باز به حالت نظری بهتر از این
۴
گفتمش طلعت و زلفت به چه ماندگفتاکی به عقرب شده طالع قمری بهتر از این
صفحهٔ ۱ از ۳