خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۴۴۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گر طالعم کند به وصالت حمایتینبود دگر ز طالع خویشم شکایتی
۲
رشک آیدم از اینکه مگر دیده روی توگر بشنوم زحسن تو از کس حکایتی
۳
آمد به وصف روی تو والشمس سوره ایباشد ز شرح موی و واللیل آیتی
۴
دوزخ ز خوی تند تو آمد اشارتیجنت ز حسن روی تو باشد کنایتی
صفحهٔ ۱ از ۲