خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۴۷۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مگرنه جان منی پس چرا ز من دوریبیا که راحت روحی ومایه سوری
۲
ز آدمی چو توحاشا که دروجود آیدفرشته ای وز نوری پری ویا حوری
۳
چنانکه جان به تن و دل به بر بود مستورمیان جان ودل من مدام مستوری
۴
تورا چه حاجت کافور و مشک ازعطارکه خودبهزلف چومشک وبه رخ چو کافوری
صفحهٔ ۱ از ۳