خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۴۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گمان مکن که اگر بد کند کسی به کسیبه روزگار نصیبش خوشی شود نفسی
۲
ز این و آن چو بری مال باش واقف حالکه در ره تو به هر کوچه‌ای بود عسسی
۳
ببین به آتش سوزان چه کرد آب روانسزای آنکه بزد شعله‌ای به خار و خسی
۴
کند مثال مگس عنکبوتی او را صیدچو عنکبوت کند صید اگر کسی مگسی
صفحهٔ ۱ از ۲