خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۴۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بوی یار مهربان آیدهمیبر مشامم بوی جان آید همی
۲
خانه را ای دل ز آلایش بروبزآنکه سویت میهمان آید همی
۳
من نمی خواهم بگویم راز دلبیخود از دل بر زبان آیدهمی
۴
آن پری کز چشم مردم شد نهانبینمش هر سوعیان آید همی
صفحهٔ ۱ از ۳