خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۴۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نمی شنیدم اگرگاهی از لبت سخنینبودهیچ گمانم که باشدت دهنی
۲
به حسن مادر گیتی نزاده همچو توئیبه عشق دیده دوران ندیده همچومنی
۳
نه کس چوخد تو دیده است ماه در فلکینه همچو قد تو رسته است سرودرچمنی
۴
به غیر از این که تو را تن عیان به پیرهن استکه دیده روح مجسم میان پیرهنی
صفحهٔ ۱ از ۴