خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۴۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سروقد غنچه دهن گل بدنیپای تا سر به حقیقت چمنی
۲
گفتمت سروقد ومنفعلمکه تو نسرین بر وسیمین بدنی
۳
گفتمت غنچه دهن در غلطمکه تو شیرین لب و شکر شکنی
۴
گفتمت گل بدنی معذورمروح پاکی به تن پیرهنی
صفحهٔ ۱ از ۳