خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۵۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ای گدای در توهر شاهینیست غیر از در توام راهی
۲
نه چمنراست چون قدت سروینه فلک راست چون رخت ماهی
۳
نیست الا چه زنخدانتهست اگردر ره دلم چاهی
۴
نه عجب چون سمندر ار سوزمبیتواز دل اگر کشم آهی
صفحهٔ ۱ از ۲