خلوتی با بلند اقبال
شمارهٔ ۵۱۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به ماه وسرو تو رانسبتی نبودگهینه سرو راست قبائی نه ماه را کلهی
۲
مگر که چشم تو دارد به عاشقان سرجنگکه صف کشیده ز مژگان به گرد اوسپهی
۳
بیا معافر بدار این دل خراب مراکه از خراب نخواهد خراج هیچ شهی
۴
به یک نگاه دوچشمت دل ازکفم بردندنکرده آهوی وحشی گهی چنین نگهی
صفحهٔ ۱ از ۲