خلوتی با وحشی بافقی
شمارهٔ ۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بر قول مدعی مکش ای فتنه‌گر مراگر می‌کشی بکش به گناه دگر مرا
۲
پیشت به قدر غیر مرا اعتبار نیستبی اعتبار کرده فلک این‌قَدَر مرا
۳
شوقم چنان فزود که هرگه نهان شویباید دوید بر سر صد رهگذر مرا
۴
برگردنم ز تیغ تو صد بار منت استزیرا که وارهاند ز صد دردسر مرا
صفحهٔ ۱ از ۲