خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا ز دمسردان نگه دارم چراغ خویش راچون فلک شب واکنم دکان داغ خویش را
۲
منّتی نه از بهاران بود و نه از چشمه‌سارما به آب دیده پروردیم باغ خویش را
۳
با جنون نارسا نتوان ز عقل ایمن نشستاندکی آشفته‌تر خواهم دماغ خویش را
۴
پرتو بخت سیه را بر سرم تا سایه کردکم ندانیم از هما اقبال زاغ خویش را
صفحهٔ ۱ از ۲