خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۴۱
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چنان سودای او بر خویشتن پیچاند آتش راکه دود رفته در سر باز می‌گرداند آتش را
۲
چو شمع چهره از برق طلوع می برافروزدبه گرد خویش چون پروانه می‌گرداند آتش را
۳
نگاه گرم از بیمش نهفتم در پس مژگانچه دانستم که مشت خس نمی‌پوشاند آتش را
۴
ضعیفان را نباشد زور بازوی قوی‌دستانسپند ما عبث بر خویش می‌خنداند آتش را
صفحهٔ ۱ از ۳