خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل به زلفش می‌کشد آشفته سامانی مرامی:ند تکلیف هندستان پریشانی مرا
۲
رتبة لیلی چو دادش حسن دانستم که عشقهمچو مجنون می‌کند آخر بیابانی مرا
۳
شسته‌ام تا دفتر تعلیم را آسوده‌امهست دانش آفتاب و سایه نادانی مرا
۴
کثرت و خلوت ندانم بس که مدهوش تواماز وجود غیر فارغ کرده عریانی مرا
صفحهٔ ۱ از ۳