خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۱۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
اختر بی‌نور ما شمع مزار ما بس استتیره‌بختی‌های عالم یادگار ما بس است
۲
در وداع دوستان دیدیم شور رستخیزای قیامت زحمت مشت غبار ما بس است
۳
صد گلستان داغ پروردیم در یک غنچه دلعالمی را رونق فصل بهار ما بس است
۴
در فن بی‌اعتباری شهرة عالم شدیماین قدر در هر دو عالم اعتبار ما بس است
صفحهٔ ۱ از ۲