خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۲۲۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
می‌فزاید عشق من هر دم چو حسن کاملتکم شود صبر از دلم هر روز چون رحم از دلت
۲
کُشتة ناز ترا آرام نبود بعد مرگدر قیامت مضطرب از خاک خیزد بسملت
۳
گر دلت سنگست من هم آتشم، پردور نیستاز فسون عشق اگر جا کرده باشم در دلت
۴
گر تغافل گوشة دامن کشد ناز تراقصد قتل عاشقان دارد نگاه غافلت
صفحهٔ ۱ از ۲