خلوتی با وحشی بافقی
شمارهٔ ۱۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باده کو تا خرد این دعوی بیجا ببردبی‌خودی آید و ننگ خودی از ما ببرد
۲
خوش بهشتیست خرابات کسی کان بگذاشتدوزخ حسرت جاوید ز دنیا ببرد
۳
ما و میخانه که تمکین گدایی‌در اوشوکت شاهی اسکندر و دارا ببرد
۴
جام می کشتی نوح است چه پروا داریمگرچه سیلاب فنا گنبد والا ببرد
صفحهٔ ۱ از ۳