خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۲۳۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مکن دراز به زیر سپهر پا گستاخکه کرده‌اند برای کسی بلند این کاخ
۲
عجب که کام خود از آسمان توانی دیدکه کوته است ترا دست و میوه بر سر شاخ
۳
اثر ندارد هر چند گوش گردون رابه دست ناله دریدیم پرده‌های صماخ
۴
سرایتی به دل نازک تو نتوانداگر چه گریة من سنگ می‌کند سوراخ
صفحهٔ ۱ از ۲