خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۲۳۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
باده از ابر خورد فصل بهاران گل سرخکه برافروخته چون لاله‌عذاران گل سرخ
۲
گل به دامن کندم اشک که از دولت عشقمژده‌ام ابر بهار آمد و باران گل سرخ
۳
منم و نغمه‌سرایی به هوای چمنیکه خزانش گل زردست و بهاران گل سرخ
۴
شیشه بلبل شده در بزم حریفان که بودجام می در نظر باده‌گساران گل سرخ
صفحهٔ ۱ از ۲