خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۲۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سرو نتوانست لاف قامتش از پیش بردهرزه در پیش جوانان آبروی خویش برد
۲
همچو ترکش پر برآوردم ز تیر ناز اوهر چه گویم، لذّت پیکان او دل بیش برد
۳
کوه را فرهاد از جا کند و خسرو مزد یافتبخت چون سستی کند نتوان به زور از پیش برد
۴
عاشقی دورست از منصور دعوی‌دار، دوربی‌حقیقت با وجود دوست نام خویش برد
صفحهٔ ۱ از ۲