خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۳۱۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
جو آید در چمن از عندلیبان شور برخیزدبه تعظیم نسیمش بوی گل از دور برخیزد
۲
مشام آرای گلشن چون شود بوی سر زلفشز خواب سرگرانی نرگس مخمور برخیزد
۳
نقاب زلف چون از پیش ماه چهره برگیردبه هر جا سایه افتد شعله‌های نور برخیزد
۴
چنان شهد غمش در کام جان‌ها لذّتی داردکه ماتم‌گر نشیند با غم او سور برخیزد
صفحهٔ ۱ از ۲