خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۳۳۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دلم شبی که خیال ترا نشیمن شدچو آفتاب مرا داغ سینه روشن شد
۲
کدام شمع کند خانه روشنم بی‌تو!مرا که پرتو خورشید دود روزن شد
۳
به منع گریه به چشم تر آستین چه نهمکنون که راز دلم رو شناس دامن شد
۴
ز بس که سنگ ملامت زدند و تاب آورددلِ چو شیشة من رفته رفته آهن شد
صفحهٔ ۱ از ۲