خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۳۳۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیا که بی تو نه ساغر نه شیشه می‌ماندتو چون نباشی مجلس به بیشه می‌ماند
۲
تو رفتی از دل و در سینه آرزوت به جاستکه چون نهال شود کنده، ریشه می‌ماند
۳
ستم زیاده ز حد می‌کنی و پنداریکه ملک دل به تو بیداد پیشه می‌ماند!
۴
از آن به سیر گلستان نمی‌رود زاهدکه شکل غنچه سراپا به شیشه می‌ماند
صفحهٔ ۱ از ۲