خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۳۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چه خوش آنکه ناوک غمزة تو به سینه میل وطن کنددل خسته را ز شکفتگی تر و تازه‌تر ز چمن کند
۲
دل غنچه خون شود از حسد سحری که از ره امتحانبه چمن نسیم سحر گهی صفت تو غنچه دهن کند
۳
چه گره که از دل پر گره بگشاید و فتدت به زلفلب گفتگوی مرا اگر نگه تو گرم سخن کند
۴
تو به هر طرف که به رغم من فکنی خدنگ ستیزه راهمه جا به بال و پر ستم کششی به جانب من کند
صفحهٔ ۱ از ۲