خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۳۹۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
یاد عیشی کز رخت شب‌های ما مهتاب بودبخت ما بیدار و چشم آسمان در خواب بود
۲
سال‌ها در انقلاب گریة مستانه خیزخانة ما محمل جمّازة سیلاب بود
۳
دوش بی‌ماه رخت از بیقراری‌های دلماهتابم در نظر چون لجّة سیماب بود
۴
طفل دل را در کشاکش موجة طوفان عشقجای آسایش همان گهوارة گرداب بود
صفحهٔ ۱ از ۳