خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۴۷۲
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به گوش درد دلم گاه گاه می‌رسدشپیام ناله و تقریر آه می‌رسدش
۲
نکرده فرق ز می خون عاشقان طفلی استفرشته گر ننویسد گناه، می‌رسدش
۳
ترانه‌ریزی لعلش به باده جا داردکنایه سنجی عارض به ماه می‌رسدش
۴
هر آنکه درد دلی خواند از رسالة عشقبه هر چه حکم کند بی‌گواه می‌رسدش
صفحهٔ ۱ از ۲