خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۴۷۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
این روضه که وقفست بر اغیار نعیمشبر کِشتة عشّاق سمومست نسیمش
۲
یک عمر نفس سوختم و نرم نکردمآن دل، که به یک ناله توان کرد رحیمش
۳
آن مایده عشقست که صد قرن نیابییک دست و زبان سوخته‌ای همچو کلیمش
۴
آن مزرع عشقست که پیوسته روانستبر کشت امید آب ز سرچشمة میمش
صفحهٔ ۱ از ۲