خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۵۲۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
نیایم در نظر از ناتوانی هر کجا افتمچنان از دیده پنهانم که ترسم در بلا افتم
۲
ره افتادگی پیموده‌ام تا پلّة آخرازینجا هم اگر افتم نمی‌دانم کجا افتم
۳
تنم تاریست بر ساز غمت اما محالست اینکه گر صد بارم از هم بگسلانی نوا افتم
۴
شکست کاسة چینی بود لب از صدا بستنمرا قیمت بیفزاید اگر من از صدا افتم
صفحهٔ ۱ از ۴