خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۵۲۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
تا چند ز بیداد تو خونین جگر افتمچون نقش پی خویش به هر رهگذر افتم
۲
از جور تو نزدیک بدان شد که سراپایخون گردم و یک قطره ز مژگان تر افتم
۳
در دیده اگر جای دهد خصم عذابستآن به که رقیبان ترا از نظر افتم
۴
تا ره به سرا پردة سیمرغ توان یافتچون پرتو خورشید چرا دربدر افتم!
صفحهٔ ۱ از ۲