خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۵۷۹
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ز ابر دیده در و دشت را پر آب کنمز رشحة مژه خون در دل سحاب کنم
۲
چنین که سر بسرم جوشِ گریه، نزدیکستکه زهرة فلک از بیم سیل آب کنم
۳
مثل شدست به بدیمنی آسمان کهنهمان بهست که این خانه را خراب کنم
۴
حرام باد به من لذت شهادت عشقاگر به زیر دم تیغت اضطراب کنم
صفحهٔ ۱ از ۲