خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۶۱۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
سوخت هر جا خسته‌ای ما بی‌محابا سوختیمزد بر آتش خویش را پروانه و ما سوختیم
۲
جلوة پرواز اوج فقر کار مشکلی استما در آن کو جلوه‌ها کردیم و پرها سوختیم
۳
دادِ ما را خضر کی از چشمة خود می‌دهدما که از لب تشنگی در قعر دریا سوختیم
۴
از آتشِ کس سوختن، آزادگان را ننگ بودآتشی از خود برآوردیم و خود را سوختیم
صفحهٔ ۱ از ۲