خلوتی با فیاض لاهیجی
شمارهٔ ۶۱۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
چو گوی عرصة آفاق را به سر گشتیمکه تا چو چوگان از هر چه بود برگشتیم
۲
به طول و عرض تمنّای ما جهان کم بودامید خود به تو بستیم و مختصر گشتیم
۳
به پای آه سحر چون دعای بی‌تأثیرهزار بار به گردون شدیم و برگشتیم
۴
به هر چه شست گشادند ما هدف بودیمبه هر که تیغ کشیدند ما سپر گشتیم
صفحهٔ ۱ از ۲