خلوتی با وحشی بافقی
شمارهٔ ۲۰۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
ما را دو روزه دوری دیدار می‌کشدزهریست این که اندک و بسیار می‌کشد
۲
عمرت دراز باد که ما را فراق توخوش می‌برد به زاری و خوش زار می‌کشد
۳
مجروح را جراحت و بیمار را مرضعشاق را مفارقت یار می‌کشد
۴
آنجا که حسن دست به تیغ کرشمه برداول جفا کشان وفادار می‌کشد
صفحهٔ ۱ از ۲