خلوتی با وحشی بافقی
شمارهٔ ۲۱۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به لب بگوی که آن خندهٔ نهان نکندمرا به لطف نهان تو بدگمان نکند
۲
تو خود مرا چه کنی لیک چشم را فرمایکه آن نگه که تو کردی زمان زمان نکند
۳
تو رنجه‌ای ز من و میل من ولی چکنمبگو که ناز توام دست در میان نکند
۴
گرم مجال نگاهی بود زمان چکنمحکایتی که نگه می‌کند زبان نکند
صفحهٔ ۱ از ۲