خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خداوندا مده از جوی غفلت آب تاکم راز دست معصیت کوتاه کن دامان پاکم را
۲
کند پرهیز انگشت حکیم از جنبش نبضمنباشد چاره یی غیر از تو جان دردناکم را
۳
تنم را همچو گل کردی به داغ آلوده صبری دهدهان شکرگویان ساز زخم سینه چاکم را
۴
به خدمت بندگان تقصیر سازند از گرانجانیز باد و آتشم مالی کرم کن آب و خاکم را
صفحهٔ ۱ از ۲