خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۹۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
مزرع خشکم نظر بر آسمان باشد مرامی پرد چشمم امید از کهکشان باشد مرا
۲
تر نگردد خامه ام انگشت از ابر بهارکاغذ تحریر از برگ خزان باشد مرا
۳
پرتو خورشید بر دوشم گرانی می کندبس که همچون سایه چشم ناتوان باشد مرا
۴
می شود از قاقه ام پروانه تار عنکبوتگر شبی همراه شمعی میهمان باشد مرا
صفحهٔ ۱ از ۳