خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۹۶
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گردبادم دامن صحرا وطن باشد مراخانه بر دوشی کلاه و پیرهن باشد مرا
۲
یوسف امید من عمریست افتاده به چاهمی کشم از چاه و مویی گر رسن باشد مرا
۳
قسمت من نیست از دریا به جز یک قطره آبچون صدف با آنکه دندان و دهن باشد مرا
۴
بلبلان رفتند از صحن گلستان خانه خیزبینوایم همنشین زاغ و زغن باشد مرا
صفحهٔ ۱ از ۴