خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۹۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
گل نیم در بر لباس محترم باشد مراسرو و باغم جامه از برگ کرم باشد مرا
۲
اهل دنیا گر به سوی خانه تکلیفم کنندقطع ره کردن بیابان عدم باشد مرا
۳
چون صدف با قطره آبی قناعت می کنماز فلک سالی اگر امید نم باشد مرا
۴
سفره منعم بود زنجیر پای آرزوبام زندان خانه اهل کرم باشد مرا
صفحهٔ ۱ از ۴