خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۱۰۵
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
لطف کن یارب ازین سودا رهایی ده مرامرحمت فرما به صحبت آشنایی ده مرا
۲
نخل امید مرا لبریز گردان از ثمربی تردد چون شجر رزق هوایی ده مرا
۳
خانه بر دوشم ولیکن متکای من توییهر چه خواهی در لباس بینوایی ده مرا
۴
پنجه ام در آستین از کوتهی پیچیده استهمچو دست صاحب احسانان رسایی ده مرا
صفحهٔ ۱ از ۴