خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۱۲۹ - قطعه از غزل
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خسرو گیتی ستان سبحانقلی خان شاه عصرخاک پای او جواهر سرمه چشم تر است
۲
کوکب طالع شد از ذات شریفش نامداربر زمینش آفتاب افتاده چون خشت زر است
۳
کوکب است این یا طلوع شمس یا بدر منیریا سپهر پر کواکب یا فروزان اختر است
۴
قرص خورشید است یا مه پاره یی برج شرفربع مسکون است یا آئینه اسکندر است
صفحهٔ ۱ از ۲