خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۱۳۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
پیمانه یی که باده ندارد شکستنیستدستی که نیست مصدر ایجاد بستنیست
۲
زلفی که صرف شانه کند عمر کنده بهدامی که صید زنده نگیرد گسستنیست
۳
امروز رخت خود بنه ای خضر ره در آبچون عاقبت برهنه ازین جوی جستنیست
۴
در گوش غنچه باد سحر آمد و بگفتدر هر دلی که بوی وفا نیست خستنیست
صفحهٔ ۱ از ۲