خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۱۶۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
بیا و باده کش ای محتسب به پای قدحکه موج باده نباشد کم از دعای قدح
۲
بهار آمد و مرغان در آشیانه خودگشانده اند پر و بال در هوای قدح
۳
به چشمه سار خضر پنجه اش زند سیلیکسی که ساخت کف دست آشنای قدح
۴
مرا به داغ خود ای لاله دستگیری کنکه هست نشاء سرشار من ز لای قدح
صفحهٔ ۱ از ۲