خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۱۷۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
خلوتسرای رضوان کاشانه تو باشدسوی بهشت راهی از خانه تو باشد
۲
از مه گرفته شمعی گردد به گرد کویتشب تا به روز خورشید پروانه تو باشد
۳
فرهاد و بیستونش سنگی به دست طفلیموسی و کوه طورش دیوانه تو باشد
۴
هرگز لبی ندیدم خالی ز گفتگویتهر جا که می نهم گوش افسانه تو باشد
صفحهٔ ۱ از ۲