خلوتی با وحشی بافقی
شمارهٔ ۲۷۳
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آنکه جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به آنکه بر سرلطفی مکش ز منت خویشمسگ وفای خود و بندهٔ محبت خویشم
۲
سزای خدمت شایسته است لطف چه منتز خدمتم خجل و حقگزار خدمت خویشم
۳
عنایت تو به پاداش صبردارم و طاقتبه شکر صبر خود و ذکر خیرطاقت خویشم
۴
پلنگ خوی غزالی که می‌رمد ز فرشتهچگونه ساختمش رام صید قدرت خویشم
صفحهٔ ۱ از ۲