خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۲۴۰
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
به گلشن گل اگر از رنگ و بوی خود سخن سازدنسیم صبحدم سیلی زنان دور از چمن سازد
۲
نظر چون بر سراغش می رود دیگر نمی آیدتماشای سر کویش نگه را بی وطن سازد
۳
شود هرگه دچار آن ساده رو خاموش می گردمکی این آئینه طوطی را به خود یار سخن سازد
۴
نشد بر دامنش پیوند یک ره آستین منمرا کوتاه دستی چاک ها در پیرهن سازد
صفحهٔ ۱ از ۲