خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۲۴۴
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دل چون مطیع گشت چراغ نظر شودفرزند نیک جای نشین پدر شود
۲
تحلی که برنداد شود باغبان کبابخون می خورد پدر چو پسر بی هنر شود
۳
سازد دعای موی سفیدان خدا قبولدرهای فیض باز به وقت سحر شود
۴
سوی محیط دوش دویدم ز تشنگیآبی نیافتم که لب کاسه تر شود
صفحهٔ ۱ از ۳