خلوتی با وحشی بافقی
شمارهٔ ۲۷۷
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
دو هفته رفت که ننواختی به نیم نگاهمهنوز وقت نیامد که بگذری ز گناهم
۲
کرشمه‌ای که نکاهد ز حسن اگر بنوازیبه لطف گاه به گاه و نگاه ماه به ماهم
۳
میان ما و تو سد گونه خشم شد همه بیجاچنین مکن که مرا عیب می‌کنند و ترا هم
۴
کدام ملک به توفان دهم کدام بسوزمکه فرق تا به قدم سیل اشک و شعلهٔ آهم
صفحهٔ ۱ از ۲