خلوتی با سیدای نسفی
شمارهٔ ۲۴۸
غزلیات
❧
هوَ الحَبیببه نام آن‌که جان را فکرت آموخت
❧❦
۱
داغ را دل در کنار خویشتن می پرورددانه ما برق را در پیرهن می پرورد
۲
مرده پروانه را فانوس می دارد نگاهکشته آتش عذاران را کفن می پرورد
۳
در چمن تا بردن نامش اجازت داده اندغنچه عمری شد زبان را در دهن می پرورد
۴
می کشد رخت امت باز در برج هلالدر سفر هر کس که همچون ماه تن می پرورد
صفحهٔ ۱ از ۲